در اين سفر با علماء عراق اجتماعات مختبرانه واقع شد ، و جمله علماء آنجا احترامات فوق العاده نسبت بآنجناب به عمل آوردند . بعد از مراجعت از اين سفر اقبال تام بر تكميل تصانيف خود فرمودند ، و جميع اوقات خود را مستغرق در جهاد علمى نمودند ، در آخر عمر امراضى كه از كثرت محنت در اشغال علميه حاصل شده بود : درد صدر ، و ضعف دماغ و قلت اشتهاء ، و تحول بدن غلبه نمود ، ليكن در اشتغال بتصنيف تقليل نفرمودند و چون اشغال علميه بمنزلهء غذاى روحانى بود ، اكثر اوقات اشتغال بمطالعه كتب و املاء مضامين مؤيد روحانى مىشد ، و در تصنيف و مجاهده دينى به حدى انهماك داشتند كه هر گاه دست راست از كار مىافتاد بدست چپ تحرير مىنمودند و هر گاه دست چپ هم كار نمىكرد به زبان املاء مىفرمودند ، هيچ مانعى را در اين باب مانع نمىانگاشتند ، و هميشه علم نصرت دين مبين در دست داشتند . تا آنكه در هيجدهم ماه صفر سال 1306 داعي اجل را لبيك فرمودند ، و در حسينيه جناب غفران مآب طاب ثراه مدفون شدند . هر گاه خبر وفات آن جناب در عراق رسيد مجالس عديده فاتحه خوانى بناشد . و تمامى علماء شريك عزاء شدند ، و اكابر ادباء قصائد كثيرهء لا تحصى در مرثيه انشاء نمودند . ترجمه مير حامد حسين از ريحانة الادب مؤلف ريحانة الادب ج 2 ص 432 مىنويسد : صاحب ( عبقات الانوار ) حجة الاسلام و المسلمين ، لسان الفقهاء و المجتهدين ترجمان الحكماء و المتكلمين ، علامة العصر ، مير حامد حسين . . . از ثقات و اركان علماى اماميه ، و وجوه و اعيان فقهاى اثنى عشريه ، و جامع